
Niezmiernie cieszymy się z coraz liczniejszej obecności na wieczornej drodze krzyżowej w Niedzielę Palmową. Szczególne uznania i podziękowania kierujemy do młodzieży, która swoim występem wprowadziła nas w czas modlitwy oraz tym, którzy w różnorodny sposób przyczynili się do organizacji tego wydarzenia. Niech obecność, modlitwa i zaangażowanie całej wspólnoty parafialnej zaowocuje w naszym życiu w wierze.
Kochani!
Z okazji zbliżających się najważniejszych dni naszej wiary w Jezusa Chrystusa, życzymy Wam, aby Zmartwychwstały Pan rozpromienił i uleczył swą obecnością wszelkie mroki grzechu i samotności. Niech silna, osobista i wspólnotowa wiara we wszechmoc Miłosiernego Boga, pozwala Jemu dokonywać w nas i przez nas cudów MIŁOŚCI.
Miłości, która usuwa lęk i daje nadzieję.
Niech te Święta Wielkanocne spędzone w gronie najbliższych, pomogą nam wszystkim jeszcze bardziej przylgnąć do Chrystusa i Jego Kościoła.
Wasi Pasterze

W liście do kapłanów św. Jan Paweł II napisał:
(…)W Liturgii Wielkiego Czwartku łączymy się w sposób szczególny z Chrystusem, który jest odwiecznym i nieustającym Źródłem naszego kapłaństwa w Kościele. Równocześnie tenże sam Chrystus, w czasie Ostatniej Wieczerzy, tę swoją własną Ofiarę pozostawia Kościołowi jako Eucharystię.(…) (…)Kiedy mówi do Apostołów: "to czyńcie na moją pamiątkę!", ustanawia w Kościele szafarzy tego Sakramentu, (…) i szafarzom tym poleca działać - mocą sakramentalnego kapłaństwa - w swoim zastępstwie.(…)
Drodzy Kapłani
Wstępując na drogę kapłaństwa złożyliście Bogu największą ofiarę – ofiarę własnego życia. Wasze „Chcę z Bożą pomocą” było ufnym przypieczętowaniem tego wyboru, pokornym przyjęciem szczególnego rodzaju służby Chrystusowi w drugim człowieku.
Dlatego dziś pragniemy z serca podziękować Wam za ofiarną pracę. Za to, że nie liczycie godzin oddanych Jezusowi w Jego służbie. Dziękujemy za codzienne głoszenie Słowa Bożego, sakramentalne sprowadzanie Boga na ziemię, oczyszczanie i uwalnianie z grzechów ludzkich serc, wspieranie nas - rodziców - w procesie wychowania dzieci i młodzieży do dojrzałości chrześcijańskiej. Serdeczne Bóg zapłać za posługę chorym i cierpiącym. Za to, że każdego dnia dostrzegamy w Was - Kapłanach - odbicie Miłosiernego Ojca.
Życzymy, aby Chrystus, który Was wybrał i powołał, obdarzał łaskami potrzebnymi do podejmowania codziennych zadań: siłami fizycznymi i duchowymi, światłem i mocą Swego Ducha.
Życzymy wielu wspierających Was serc, umysłów i rąk. Życzliwości tych, którym posługujecie. Codziennej, cichej modlitwy pokornych. Nieustającej radości Wielkanocnego Poranka i pewności, że wszystko możecie w Tym, który Was umacnia.
Parafianie
15 kwietnia 2016 roku w naszym Kościele Parafialnym odbyła się Agapa o temacie przewodnim: "Z gębą jak cmentarz świata nie zbawisz". Aby bardziej zagłębić się w tematykę spotkania wysłuchaliśmy krótkiej konferencji księdza Łukasza. Mówiliśmy o tym, że nasza wiara to radość ze Zmartwychwstania Jezusa. Mając miny jak "groby" ukazujemy brak wiary w Jezusowe zwycięstwo nad śmiercią. Postępując tak stajemy się antyświadectwem dla tych, którzy nie znają Chrystusa. Gościnnie na Agapie pojawił się ksiądz Marcin Pietras, który swoimi wspomnieniami z ŚDM w Madrycie zachęcił nas do wyjazdu na krakowskie ŚDM. Kolejnym ważnym momentem była adoracja Najświętszego Sakramentu. Każdy z nas w ciszy serca mógł porozmawiać z Chrystusem i zawierzyć mu wszystkie swoje niedoskonałości. Młodzież z naszej parafii tańcząc w rytmie lednickich pieśni wielbiła imię Boga i świętowała Jego Zmartwychwstanie. Nie zapominajmy również o scholi, która wprowadzała nas w czas radości, zadumy i przemyśleń. Agapa ta daje nam dużo do myślenia: Co możemy zrobić, aby głosić świadectwo wiary w Chrystusa? Dlaczego warto pojechać na ŚDM? Dlaczego nie powinniśmy wmawiać sobie, że jesteśmy do niczego? Czy wierzysz w to, że Jezus kocha Cię ze wszystkimi Twoimi wadami? Odpowiedź na te pytania pozostawiam Tobie drogi czytelniku.
Angelika Jezuita

Bierzmowanie jest kolejnym sakramentem wtajemniczenia chrześcijańskiego. Namaszczenie olejem krzyżma jest najważniejszym momentem uroczystości. To przyjęcie znaku pieczęci duchowej, znamienia Ducha Świętego. Chrześcijanin przyjmujący ten sakrament decyduje się na całkowitą przynależność do Chrystusa i oddanie się na Jego służbę.
1 maja 2016 r. młodzież naszej parafii przyjęła z rąk bp. Adama Odzimka sakrament bierzmowania. Ks. kan. Augustyn Rymarczyk przywitał zacnego gościa i zapewnił o gruntownym przygotowaniu młodzieży do przyjęcia tego sakramentu.
Również rodzice - witając serdecznie Ekscelencję - zapewnili o świadomym rodzicielstwie i odpowiedzialności za wychowanie dzieci w wierze katolickiej. Młodzi ludzie wybrali także nowe imię - imię świętego, który od dnia przyjęcia sakramentu bierzmowania będzie prowadził ich przez życie. Wszyscy zebrani modlili się, by młodzież, która dobrowolnie i świadomie przyjęła ten sakrament dojrzałości chrześcijańskiej, czerpała radość z bycia świadkami Chrystusa oraz aktywnie uczestniczyła w budowaniu wspólnoty i życiu Kościoła.

22 maja 2016 roku obchodziliśmy rocznicę Pierwszej Komunii Świętej, czyli pierwszego pełnego uczestnictwa naszych dzieci w Mszy świętej. Uroczystość ta uświadomiła nam - rodzicom - jak wiele zmieniło się w życiu naszych pociech oraz naszym. To chwila zatrzymania się, refleksji, ale także czas rocznego rachunku sumienia. Czy wystarczająco pomogliśmy naszym dzieciom w duchowym wzrastaniu? Czy dawaliśmy świadectwo wiary w codziennym życiu? Czy wspieraliśmy i pobudzaliśmy nasze dzieci do zaangażowania się w życie Kościoła? Pamiętajmy, że na nas - rodzicach - spoczywa obowiązek wychowania naszych dzieci w wierze katolickiej (zgodnie z pytaniem, które usłyszeliśmy podczas ceremonii ślubnej „Czy chcecie z miłością przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym was Bóg obdarzy?”).
Wierzę, że Bóg nieustannie pomaga nam w wychowywaniu naszych dzieci w duchu Ewangelii. A skąd niezłomna wiara? Z formuły błogosławieństwa nowożeńców, które otrzymaliśmy podczas ceremonii zaślubin „Udziel im też pomocy, Panie, aby dom, który zakładają, podtrzymywali wspólnym wysiłkiem, a swoje dzieci, wychowane w duchu Ewangelii, przygotowali do wspólnoty z Tobą w niebie”.
Uwielbijmy Boga w Trójcy Jedynego w życiu naszych dzieci! Uczmy się od nich jak kochać Go tańcem i śpiewem!

W czwartek (26.05.2016) Kościół świętował uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa - Boże Ciało, głęboko przeżywaliśmy słowa Pana Jezusa: "Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki" (J 6, 51).
Ustanowienie
Choć świadomość niezwykłego cudu przemiany konsekrowanego chleba i wina w rzeczywiste Ciało i Krew Chrystusa towarzyszyła wiernym od początku chrześcijaństwa, jednak trzeba było czekać aż dziesięć stuleci zanim zewnętrzne przejawy tego kultu powstały i zadomowiły się w Kościele katolickim. Uroczystość, która wyrosła na podłożu adoracyjnego kierunku pobożności eucharystycznej rozwijającej się na Zachodzie od przełomu XI i XII w., przeżywana jest obecnie w czwartek po uroczystości Trójcy Świętej. Bezpośrednią przyczyną ustanowienia uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa były objawienia bł. Julianny z Cornillon. Pod ich wpływem bp Robert ustanowił w 1246 r. święto Bożego Ciała, początkowo dla diecezji Liege. W 1252 r. legat papieski rozszerzył obchodzenie tego święta na Germanię natomiast papież Urban IV bullą „Transiturus” z 1264 r. ustanowił Boże Ciało świętem obowiązującym w całym Kościele jako „zadośćuczynienie za znieważanie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, błędy heretyków oraz uczczenie pamiątki ustanowienia Najświętszego Sakramentu”. Śmierć Urbana IV przeszkodziła ogłoszeniu bulli. Dokonał tego papież Jan XXII (w 1334 r.), natomiast papież Bonifacy IX polecił w 1391 r. wprowadzić święto Bożego Ciała wszędzie tam, gdzie jeszcze nie było ono obchodzone. W Polsce jako pierwszy wprowadził to święto bp Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej, natomiast w Kościele unickim - synod zamojski w 1720 r. W Kościele katolickim w Polsce pod koniec XIV w. święto Bożego Ciała było obchodzone już we wszystkich diecezjach. Było ono zawsze zaliczane do świąt głównych. Od końca XV w. przy okazji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.