Triduum Paschalne

Wielki Czwartek

Liturgia Wielkiego Czwartku - dzień dziękczynienia za dar Eucharystii i Kapłaństwa. Dziękujemy Ci Boże, za naszych kapłanów - ks. kan. Augustyna, ks. Romana oraz wszystkich kapłanów, którzy kiedykolwiek posługiwali bądź będą posługiwać w naszej parafii.

„Powołanie to spotkanie pragnień Boga i pragnień człowieka. Powołanie to nie przywilej – to obowiązek i odpowiedzialność. Bóg powołuje, by służyć tym, których człowiek odrzucił. Jak mówił Jan Maria Vianney: „Dobry pasterz, ukształtowany według serca Boga jest największym skarbem, jaki Bóg może przydzielić parafii. Jest to najcenniejszy dar Bożego Miłosierdzia”. Drodzy Księża, Dziękujemy za cały trud włożony w posługę kapłańską, za jednoczenie nas – parafian, głoszenie Słowa Pańskiego oraz służenie radą i wsparciem. Niech Jezus zawsze będzie Waszym Przyjacielem, a Maryja przygarnia Was do Swego Serca. Amen”

Wielki Piątek

Wielki Piątek – to czas trwania blisko Chrystusa Ukrzyżowanego. To dzień adoracji Krzyża - nauki miłości przez wejście w tajemnicę Męki Pana Jezusa. Dzień skupienia, modlitwy i kontemplacji ceny naszego odkupienia. To przejście wraz z Maryją przez Mękę i Śmierć Jej Syna. To droga do prawdziwego nawrócenia, by móc przyjąć z wiarą Zmartwychwstałego.

Wielka Sobota

Wielka Sobota to szczególny dzień ciszy całego Kościoła.  Ciszy uczy nas św. Józef – cisza milczenia przez kontemplację Boga, cisza przez zmniejszenie ilości bodźców, cisza prowadząca do głębin duszy i serca, cisza w której przemawia Bóg. To dzień modlitewnego czuwania, przygotowania się na Zmartwychwstanie.  Wigilia Paschalna to przejście ze śmierci do nowego życia przez tajemnicę zmartwychwstania. Zachwyćmy się naszym Bogiem, który moc swoją okazał.

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

Alleluja! Jezus Żyje!

Ta radosna nowina dobiega dzisiaj z każdej świątyni. Wesoły nam dzień dziś nastał - śpiewamy wszyscy, bo Pan zmartwychwstał. Głośmy więc z wiarą św. Piotra: „Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia”, „Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów.” Spotkajmy Zmartwychwstałego jak Maria Magdalena, by biec i głosić: „Widziałam Pana”.

I przyjmijmy słowa, które prowadzą do nawrócenia (zmiany sposobu myślenia): „szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu.” Amen

Życzenia

Rekolekcje Wielkopostne

W dniach 25-28 marca odbyły się w naszej parafii Rekolekcje Wielkopostne.  Poprowadził je ks. dr Andrzej Lubowicki Asystent Generalny Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. Rekolekcje rozpoczęły się w Uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, a zakończyły w Niedzielę Palmową.

Rekolekcjonista przybliżył wiernym znaczenie i sens modlitwy,  Maryjnego fiat i zanurzył codzienność w tajemnicy Zwiastowania. Jako szczególną modlitwę przedstawił różaniec, który pozwala wraz z Maryją stanąć pod Krzyżem i wejść w tajemnice życia, śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. 

Kolejny dzień to spotkanie z Oblubieńcem Maryi – św. Józefem, którego rok obecnie przeżywamy. Rekolekcjonista podkreślił cechy św. Józefa – szczególną wrażliwość i otwartość na Boga. Św. Józef – patron mężczyzn, mężów i ojców uczy milcząc. Świętość nie potrzebuje słów lecz postaw godnych do naśladowania.

Sobota poświęcona była sakramentowi pokuty i pojednania oraz Adoracji Najświętszego Sakramentu. Szczególne spotkanie przeżyła młodzież, którą Novoschola wprowadziła w kontemplację Pana Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie.

Ks. Andrzej przedstawił młodym niezwykłą postać – bł. Carlo Acutisa, młodego informatyka, który „ochrzcił” świat Internetu i założył stronę poświęconą cudom eucharystycznym (http://www.miracolieucaristici.org/en/Liste/list.html).  Jego relikwie, ułożone na ołtarzu obok Najświętszego Sakramentu wyrażały miłość Błogosławionego do Eucharystii. „Eucharystia jest moją drogą do nieba!” – to motto Sługi Bożego Carlo.

Niedzielna konferencja poświęcona była wspólnocie – sumie poświęceń. Rekolekcjonista podkreślał potrzeby współczesnej młodzieży – gromadzenia się w różnych wspólnotach czy grupach oraz zainteresowania ich życiem. Podkreślił odpowiedzialność dorosłych za rozwój młodych ludzi, którzy wzorce czerpią z grup rówieśniczych, ale przede wszystkim z rodzinnego domu.

Rekolekcje spiął niczym klamrą wiersz Juliana Tuwima – niewierzącego, a może poszukującego? Jego treść wzbudza do refleksji nad własną wiarą i nad oceną wiary innych ludzi.

Niech stanie się on modlitwą,  rachunkiem sumienia, a może pragnieniem tak głębokiego spotkania z Bogiem, że duch uklęknie i serce pęknie…

Julian Tuwim „Chrystusie”
Jeszcze się kiedyś rozsmucę,
Jeszcze do Ciebie powrócę,
Chrystusie...

Jeszcze tak strasznie zapłaczę,
Że przez łzy Ciebie zobaczę,
Chrystusie...

I taką wielką żałobą
Będę się żalił przed Tobą,
Chrystusie...

Że duch mój przed Tobą klęknie
I wtedy serce mi pęknie,
Chrystusie...

Wyniki konkursu na ozdobę wielkanocną

W Publicznej Szkole Podstawowej im. Królowej Jadwigi w Garbatce-Letnisko przeprowadzono konkurs na ozdobę wielkanocną. Poniżej przedstawiamy wyniki konkursu oraz nagrodzone prace:
Klasy I-III
Kategoria stroik
I miejsce - Mikołaj Rulski kl. III a
II miejsce - Malwina Otarkowska kl. I b
III miejsce Franciszek Suchorowski kl. I b

Kategoria jajko
I miejsce -Filip Wnuk kl.I b
II miejsce - Kacper Gnyś kl.I b
III miejsce - Magda Kępka kl. III a

Klasy IV-VIII
Kategoria stroik
   I miejsce - Kacper Kopczyński kl. VI b
II miejsce - Zuzanna Hołuj kl . VI c
                           Agnieszka Waszkiewicz kl. IV a
    III miejsce - Emilia Zawadzak kl. VII b
                   Nikola Janicka kl. VII c

Kategoria jajko
I miejsce - Aleksandra Garczyna kl.VI c
II miejsce - Michał Olejarz kl.VI b
III miejsce - Bartosz Bernacik kl.VI c

Zwycięzcom serdecznie  gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów oraz rozwijania artystycznych talentów. Wszystkie prace ozdobią naszą świątynię w okresie Świąt Wielkanocnych.
Organizatorzy konkursu: ks. Roman Zając, s. Jadwiga Szczepańska oraz pani Agata Styczyńska

PROGRAM REKOLEKCJI WIELKOPOSTNYCH 2021

Czwartek – 25 III

godz.   7.00   MSZA ŚW.  – nauka rekolekcyjna dla wszystkich
godz.   9.00 – MSZA ŚW. – nauka rekolekcyjna dla dorosłych
godz. 16.00 – nauka rekolekcyjna dla dzieci klas 1-5
godz. 17.00 – MSZA ŚW. – nauka rekolekcyjna dla dorosłych
godz. 18.30 – nauka rekolekcyjna dla młodzieży:
klas 6-8,  szkół średnich i studentów

Piątek  26 III

godz.  7.00 – MSZA ŚW. – nauka rekolekcyjna dla wszystkich
godz.   9.00 – MSZA ŚW. – nauka rekolekcyjna dla dorosłych
godz. 16.00 – Droga Krzyżowa i nauka rekolekcyjna dla dzieci klas 1-5
godz. 17.00 – Droga Krzyżowa   
MSZA ŚW. - nauka  rekolekcyjna dla wszystkich
godz. 19.00 – Droga Krzyżowa dla młodzieży:
klasy 6-8,  szkoły średnie i studenci 

Sobota  - 27 III- ADORACJA NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU

godz.   7.00 – MSZA ŚW. – Wystawienie Najświętszego Sakramentu- Adoracja w kaplicy MB
godz.   9.00 – SPOWIEDŹ
godz.   9.30  -  MSZA  ŚW. – nauka dla wszystkich
godz. 11.00 – SPOWIEDŹ  DZIECI
godz. 11.30  -  MSZA ŚW. – nauka dla dzieci
godz. 16.30 – SPOWIEDŹ
godz. 17.00  -  MSZA ŚW. dla wszystkich
godz. 18.30 – Adoracja Najświętszego Sakramentu  dla młodzieży.
Spowiedź młodzieży.

 Niedziela Palmowa – 28 III

MSZE ŚW. o godz. 7.30, 9.00, 10.30, 12.00  / MĘKA PAŃSKA/
Od godz. 13.00 do 17.15 – Adoracja Najświętszego Sakramentu
godz. 17.15 –GORZKIE ŻALE z kazaniem Pasyjnym
MSZA ŚW. 

Prowadzący: ks. dr Andrzej Lubowicki Asystent Generalny KSM

Żywot Świętego Józefa

“Patris corde”. List papieża Franciszka o św. Józefie

„Patris corde” (Ojcowskim sercem), to list apostolski papieża Franciszka, który został opublikowany 8 grudnia z okazji 150 rocznicy ogłoszenia św. Józefa patronem Kościoła powszechnego • 2021 został ogłoszony przez Watykan Rokiem św. Józefa

Patris corde – ojcowskim sercem: tak Józef umiłował Jezusa, nazywanego we wszystkich czterech Ewangeliach „synem Józefa” (1).

Mateusz i Łukasz, dwaj ewangeliści, którzy ukazali jego postać, niewiele mówią, ale wystarczająco dużo, aby zrozumieć, jakim był ojcem oraz misję powierzoną mu przez Opatrzność.

Wiemy, że był skromnym cieślą (por. Mt 13, 55), zaręczonym z dziewicą Maryją (por. Mt 1, 18; Łk 1, 27); „człowiekiem sprawiedliwym” (Mt 1, 19), zawsze gotowym na wypełnianie woli Boga objawiającej się w Jego Prawie (por. Łk 2, 22.27.39) i w czterech snach (por. Mt 1, 20; 2, 13.19.22). Po długiej i żmudnej podróży z Nazaretu do Betlejem, zobaczył Mesjasza rodzącego się w stajni, bo gdzie indziej „nie było dla nich miejsca” (Łk 2, 7). Był świadkiem oddawania Jemu czci przez pasterzy (por. Łk 2, 8-20) i Magów (por. Mt 2, 1-12), którzy reprezentowali odpowiednio lud Izraela i ludy pogańskie.

Miał odwagę podjąć się prawnego ojcostwa Jezusa, któremu nadał imię objawione przez Anioła: „nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1, 21). Jak wiadomo, wśród ludów starożytnych nadawanie imienia osobie lub rzeczy oznaczało nabycie ich na własność, jak to uczynił Adam w opisie Księgi Rodzaju (por. 2, 19-20).

W świątyni, czterdzieści dni po narodzeniu, Józef wraz z Matką ofiarował Dziecię Panu i ze zdumieniem wysłuchał proroctwa, które Symeon wygłosił w odniesieniu do Jezusa i Maryi (por. Łk 2, 22-35). Aby bronić Jezusa przed Herodem, zamieszkał w Egipcie jako obcy (por. Mt 2, 13-18). Po powrocie do ojczyzny zamieszkał w ukryciu, w małej, nieznanej wiosce Nazaret w Galilei – skąd, jak mówiono, „nie powstaje żaden prorok” i „nie może być nic dobrego” (por. J 7, 52; 1, 46) – daleko od Betlejem, swego miasta rodzinnego, i od Jerozolimy, gdzie wznosiła się świątynia. Kiedy właśnie podczas pielgrzymki do Jerozolimy zgubili dwunastoletniego Jezusa, On i Maryja szukali Go w udręce i znaleźli w świątyni, kiedy rozmawiał z nauczycielami Prawa (por. Łk 2, 41-50).

Po Maryi, Matce Bożej, żaden święty nie zajmuje w Magisterium papieskim tyle miejsca, co Józef, Jej oblubieniec. Moi poprzednicy pogłębili orędzie zawarte w kilku danych przekazanych przez Ewangelię, aby wyraźniej podkreślić jego centralną rolę w historii zbawienia: błogosławiony Pius IX ogłosił go «Patronem Kościoła katolickiego» (2), czcigodny Pius XII przedstawił go jako «Patrona robotników» (3) a święty Jan Paweł II jako «Opiekuna Zbawiciela» (4). Ludzie przyzywają go jako «patrona dobrej śmierci» (5).

Dlatego też, w 150. rocznicę ogłoszenia go przez bł. Piusa IX, 8 grudnia 1870 r., Patronem Kościoła Katolickiego, chciałbym podzielić się z wami kilkoma osobistymi refleksjami na temat tej niezwykłej postaci, tak bliskiej ludzkiej kondycji każdego z nas, aby – jak mówi Jezus – „usta wyrażały to, co obfituje w sercu” (por. Mt 12, 34). Pragnienie to narastało w ciągu minionych miesięcy pandemii, w których możemy doświadczyć, pośród dotykającego nas kryzysu, że „nasze życia są tkane i wpierane przez zwykłe osoby – zazwyczaj zapominane – które nie występują w tytułach gazet i magazynów, ani na wielkiej scenie ostatniego show, lecz niewątpliwie dziś zapisują decydujące wydarzenia na kartach naszej historii – są nimi lekarze, pielęgniarki i pielęgniarze, pracownicy supermarketów, sprzątacze, opiekunowie i opiekunki, kierowcy samochodów dostawczych, siły porządkowe, wolontariusze, kapłani, zakonnice i wielu innych, którzy zrozumieli, że nikt nie ratuje się sam. […] Ileż osób codziennie praktykuje cierpliwość i napełnia innych nadzieją, starając się nie siać paniki, ale współodpowiedzialność. Iluż ojców, matek, dziadków i babć, nauczycieli pokazuje naszym dzieciom, poprzez małe, codzienne gesty, jak stawiać czoło kryzysowi i go pokonywać, dostosowując zwyczaje, podnosząc wzrok i zachęcając do modlitwy. Ileż osób modli się, ofiarowuje i wstawia w intencji dobra wszystkich” (6). Wszyscy mogą znaleźć w św. Józefie, mężu, który przechodzi niezauważony, człowieku codziennej obecności, dyskretnej i ukrytej, orędownika, pomocnika i przewodnika w chwilach trudnych. Święty Józef przypomina nam, że ci wszyscy, którzy są pozornie ukryci lub na „drugiej linii”, mają wyjątkowy czynny udział w historii zbawienia. Im wszystkim należy się słowo uznania i wdzięczności.

1. Ojciec umiłowany

Wielkość św. Józefa polega na tym, że był on oblubieńcem Maryi i ojcem Jezusa. Jako taki „stał się sługą powszechnego zamysłu zbawczego”, jak mówi św. Jan Chryzostom (7).

Św. Paweł VI zauważa, że jego ojcostwo wyrażało się konkretnie w tym, że „uczynił ze swego życia służbę, złożył je w ofierze tajemnicy wcielenia i związanej z nią odkupieńczej misji; posłużył się władzą, przysługującą mu prawnie w świętej Rodzinie, aby złożyć całkowity dar z siebie, ze swego życia, ze swej pracy; przekształcił swe ludzkie powołanie do rodzinnej miłości w ponadludzką ofiarę z siebie, ze swego serca i wszystkich zdolności, w miłość oddaną na służbę Mesjaszowi, wzrastającemu w jego domu” (8).

Ze względu na tę rolę w historii zbawienia, św. Józef jest ojcem, który zawsze był miłowany przez lud chrześcijański, o czym świadczy fakt, że na całym świecie poświęcono mu wiele kościołów; że wiele instytutów zakonnych, bractw i grup kościelnych inspiruje się jego duchowością i nosi jego imię; że od wieków odbywają się na jego cześć różne święte misteria. Wielu świętych było jego gorliwymi czcicielami, wśród nich Teresa z Avila, która przyjęła go jako swego adwokata i pośrednika, często powierzała mu siebie i otrzymywała wszystkie łaski, o które prosiła; zainspirowana swoim doświadczeniem, Święta zachęcała innych do tej pobożności (9).

W każdej książeczce do nabożeństwa można znaleźć jakąś modlitwę do św. Józefa. Szczególne wezwania kierowane są do niego w każdą środę, a zwłaszcza przez cały marzec, miesiąc tradycyjnie jemu poświęcony (10).

Ufność ludu do św. Józefa streszcza się w wyrażeniu: „Ite ad Ioseph”, które odwołuje się do czasu głodu w Egipcie, kiedy ludzie prosili faraona o chleb, a on odpowiedział: „Udajcie się do Józefa i, co on wam powie, czyńcie” (Rdz 41, 55). Chodziło o Józefa, syna Jakuba, który został sprzedany z zazdrości przez swoich braci (por. Rdz 37, 11-28) i który – według narracji biblijnej – stał się później rządcą Egiptu (por. Rdz 41, 41-44).

Jako potomek Dawida (por. Mt 1, 16-20), z którego korzenia miał się narodzić Jezus, zgodnie z obietnicą daną Dawidowi przez proroka Natana (por. 2 Sm 7), oraz jako oblubieniec Maryi z Nazaretu, święty Józef jest łącznikiem między Starym a Nowym Testamentem.

Czytaj więcej...

Środa Popielcowa

Środa Popielcowa jest pierwszym dniem Wielkiego Postu, który rozpoczyna kilkutygodniowe przygotowania do świąt Wielkanocy.  Wielki Post trwa czterdzieści dni, nie wliczając niedziel, które w praktyce Kościoła zawsze były dniami radości.

Ks. Roman w homilii zachęcał wiernych, do przepraszania Boga nie tylko za grzechy swoje czy rodzin, ale również za grzechy popełniane w społeczeństwie: niszczenie kościołów, znieważanie Najświętszego Sakramentu czy Maryi.

Zaznaczył, że jest to czas zbliżania się do Boga. Pomocą w nawróceniu służą modlitwa, post i jałmużna. Dzisiejsza Ewangelia uczy tych praktyk pokutnych, by stały się skuteczną drogą do Boga. „Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej bowiem nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie.”

Modlitwa: „Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni to lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.”

Post: „Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam, już odebrali swoją nagrodę. Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i obmyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie".

Jałmużna: „Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.” 

Ks. Roman nawiązał również do definicji Kościoła jako jedności wiernych, kapłanów, biskupów… Niszczony w mediach wizerunek Kościoła negatywnie wpływa na zaangażowanie wiernych.  Ksiądz Proboszcz zachęcał parafian do czynnego włączenia się w służbę Kościołowi. Zaprosił dzieci, młodzież i dorosłych do tworzenia grup parafialnych: ministrantów, scholi, lektorów. Podkreślił ogromny wpływ wiary i zaangażowania rodziców na kształtowanie postaw dzieci i młodzieży.  

Posypanie głów popiołem

W Środę Popielcową w kościele odbywa się obrzęd posypania głów popiołem. To znak gotowości do nawrócenia. „Przystępując do tego obrzędu chcemy pokazać, że jesteśmy gotowi, by na nowo zapłonąć Bożą miłością i miłością do drugiego człowieka – wskazuje o. Sztejka.” (https://misyjne.pl/przerwa-artykul/co-powinno-oznaczac-posypanie-glowy-popiolem/). Niech więc płomień Bożej miłości rozpali serca i umysły, a widocznym znakiem nawrócenia niech stanie się pragnienie służby Kościołowi.